2
يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ * رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللهِ
امیرالمؤمنین علیهالسلام هنگام تلاوت این آیه فرمود:
«خداوند سبحان، یاد خود را مایه صیقل و زدودن زنگار دلها قرار داده است؛ بهگونهای که دلها بهواسطه آن، پس از سنگینی و ناشنوایی، شنوا میشوند؛ پس از تیرگی و کمبینایی، بینا میگردند؛ و پس از سرکشی و مخالفت، فرمانپذیر میشوند.
و خداوند، که نعمتهایش بزرگ و ارجمند است، همواره در هر دورهای پس از دورهای دیگر، و در روزگاران فترت، بندگانی داشته است که در اندیشههایشان با آنان راز گفته و در ژرفای خردهایشان با آنان سخن گفته است.
پس آنان از نور بیداری در گوشها، چشمها و دلهای خود، روشنایی برگرفتند.»