fars | حکمرانی علوی
در روزگار ما، گاه سیاست‌ورزی و مصلحت‌گرایی بهانه‌ای می‌شود برای فاصله گرفتن از حقیقت. اما در مکتب علوی، عدالت هرگز قربانی مصلحت نمی‌شود.در اندیشه‌ی امیرالمؤمنین علیه‌السلام، عدالت نه یک شعار حکومتی بلکه ستون عقلانیت سیاسی و معیار سلامت اجتماعی است. قرآن و سنت اهل بیت علیهم السلام دو منبع بنیادین این مکتب‌اند؛ هر دو بر تقدم حق‌مداری بر مصلحت‌گرایی تأکید دارند. امام علی علیه‌السلام در کلامی ماندگار فرمودند: (وَاللهِ لَوْ وَجَدْتُهُ قَدْ تُزُوِّجَ بِهِ النِّساءُ وَ مُلِکَ بِهِ الاِماءُ لَرَدَدْتُهُ) این جمله، بنیان نظری عدالت در حکومت علوی است: مشروعیت مالکیت بر پایه عدل است، نه گذر زمان یا عرف اجتماعی.از نگاه ایشان، هیچ امتیاز یا عادت تاریخی نمی‌تواند حق تضییع‌شده‌ی مردم را تثبیت کند. در منظومه‌ی فکری امام علی علیه‌السلام، اقتصاد،ترکیبی از اخلاق و ایمان است؛که حاصل این تلفیق #قسط و #عدل است و از تراکم ثروت و شکاف طبقاتی جلوگیری می کند. هر سیاستی که عدالت توزیعی را فدای رونق ظاهری کند، از دایره‌ی حکومت الهی خارج می‌شود، زیرا توسعه‌ی حقیقی بدون عدالت اجتماعی، ناپایدار و بی‌ریشه است. دکترین حکمرانی علوی: _حق‌محوری در تخصیص منابع: توزیع منابع بر اساس حق، نه بر مبنای رابطه ،فامیل،حزب و امتیاز. _ شفافیت در نظام مالی عمومی: بیت‌المال، حریم مقدس مردم است، نه میدان منافع گروهی یا حیات خلوت انحصار طلبان. _پیوند عدالت با شایسته‌سالاری: در مکتب علوی، عدالت نه سد راه کارآمدی بلکه بنیان پایداری #تمدن اسلامی است.
