هرچی میگذره بین احساساتمحس انزوا طلبی داره به باقی حس ها غلبه پیدا می کنه...دیگه خوشحال یا ناراحت نیستمدیگه افسرده یا مضطرب نیستمفقط دلم میخواد تنها باشمو بجز خانواده عزیزم تحمل باقی مردم برام داره دشوار میشهدارم با این جامعه ای که توش متولد و بزرگ شدم غریبه میشم...#موقت
یعنی فکر میکنید به اندازه ی کافی جنگیدید؟! اگر فقط دوستدار امام شهید هم بوده باشیم، نباید روحیه ی خستگی ناپذیر ایشان را نه برای شش دهه، برای تنها شش ماه لااقل در خودمان حفظ کنیم؟!