سریال #در_و_تخته (ساخته محسن امانی و تهیهگنندگی مسعود ملکی) را میتوان از معدود گامهای رو به جلوی رسانه ملی در حوزه درام تماشاگرپسندِ فاخر دانست. اثری که از همان پرده اول (۳ قسمت نخست)، نشان داد فرم ساختاری و استانداردهای تولیدش فراتر از پکیجهای روتین تلویزیونی است.
پلات اصلی اگرچه بر پیرنگ کلاسیکِ «جابجایی نوزادان دو خانواده رحمانی و خسروجردی» بنا شده، اما این تعلیق صرفاً بستری برای یک جراحی جامعهشناختی است.سازندگان اثر هوشمندانه دغدغه و کانون تمرکز خود را بر مسئله «ازدواج در سنین پایین» قرار دادهاند.
نکته کلیدی در فرم کمدی سریال، عبور شجاعانه از کمدی کلامی (Joke-oriented) و رسیدن به «کمدی حرکتی و موقعیت» (Slapstick/Situational Comedy) است که ریتم بصری کار را پویا کرده. اثر همزمان در لایه زیرین متن، تفاوت زیستجهان و پارادایم فکری #نسل_زد را با نسلهای پیشین بازخوانی میکند.
بازتعریف کارکرد رسانهای مسجد و احیای آن به عنوان یک «اکوسیستم فکری، فرهنگی و پاتوق اجتماعی برای جوانان»، از نقاط عطف ایدئولوژیک و موفق فیلمنامه است. «در و تخته» نمونه موفق یک سابژانر کمدی-اجتماعیِ محترم و شریف است که کدهای فرهنگی جامعه ایرانی را بازتولید میکند. #سریال_در_و_تخته#شبکه_دو
11:22 - 22 May 2026