به تو رسیدن و ماندن خوش است خانه ی امننهایت سفر. ای انتهای جاده ی من :))))))
سلام آینه‌ی آفتاب‌زاده‌ی منصبیحِ جبهه‌فروزِ جبین‌گشاده‌ی من اتاق را همه خورشید می‌کنی هر صبحسلام آینه‌ی رویِ رَف* نهاده‌ی من...همه کدورتِ پیچیده در تو نقشِ من استمگر نه آینه‌ای تو؟ زلالِ ساده‌ی من...به برگ‌های گل از تو غبار روبم. اگر،خزان امان دهدم هست این اراده‌ی من
که گفت (عشق نداند فرشته)*؟ اینک تو:فرشته‌ی همه هستی به عشق داده‌ی منتورا چه کار که سرو ایستاده می‌میرد؟همیشه سبز بمان، سروِ ایستاده‌ی من...به تو رسیدن و ماندن خوش است خانه‌ی اَمننهایتِ سفر! اِی انتهای جاده‌ی مناگرچه شعر مرا هرکه بشنود مست استولی تو مست‌تری از همه، زِ باده‌ی من
_حسین آقای منزوی._____________*رف: طاقچه.*که گفت (عشق نداند فرشته) : اشاره به غزل ۲۶۶ حافظ، که می‌فرماد: "فرشته عشق نداند که چیست، ای ساقیبخواه جام و گلابی به خاکِ آدم ریز"
07:55 - 20 November 2025
16 Replies
@GreenCherry22 November 2025Replying to @Msk707وای لبخند خانومِ نازنین از وقتی پروفایلتو دیدم همش با خودم میگم مگه آدم چقدر می‌تونه زیبا و ناز باشه؟ :))))خیلی خوشگلی‌نااااا🫠💘
