راهکارهای بخش مسکن راهکارها را میتوان در سه لایهیِ عملیاتی دستهبندی کرد:۱. ابزارِ اصلی: مالیاتهای بازدارنده(انجمادِ سرمایهگذاری در مسکن)هدف این است که مسکن برای «سوداگران» بیصرفه و برای «مردم» قابلخرید شود.اجرایِ کاملِ CGT (مالیات بر عایدی سرمایه):وضعِ مالیاتِ
سنگین (نزدیک به ۹۰ درصدِ سود) بر فروشِ املاکی که در کوتاهمدت خرید و فروش میشوند. این کار باعث میشود مسکن از سبدِ داراییِ دلالان خارج شود.مالیاتِ پلکانی بر خانههای خالی و اضافه: به گونهای که هزینه نگهداریِ خانه دوم و سوم به قدری بالا برود که مالک، عملاً
مجبور به عرضه آن به بازارِ اجاره یا فروش شود.۲. سیاستِ عرضه: تغییرِ جهتِ تسهیلاتِ بانکیدر وضعیت فعلی، سیستم بانکی با خلق پول، به سمتِ سوداگرانِ ملک نشت میکند.
اعتبارِ تخصصیِ مسکن: بانکها باید موظف شوند تسهیلاتِ خود را صرفاً به «تولیدکنندگانِ مسکن» و «خریدارانِ خانه اولی» اختصاص دهند، نه به خرید و فروشهایِ مکررِ املاکِ لوکس.جلوگیری از انحرافِ نقدینگی: سیستمِ حکمرانیِ ریال باید مانع از این شود که نقدینگیِ خلقشده توسط بانکها، صرفِ خریدِ
زمین و ملک توسطِ شرکتهایِ زیرمجموعهیِ بانکها (املاکداری بانکها) شود.۳. سیاستِ ساختاری: در ایران، بیش از ۹۰ درصدِ قیمتِ تمامشدهیِ یک مسکن، «قیمتِ زمین» است.بازپسگیریِ زمینهایِ دولتی: دولت باید زمینهایِ در اختیارِ
دستگاههای دولتی و نهادهای عمومی را شناسایی و با قیمتِ صفر (یا هزینه آمادهسازی) برایِ ساختِ مسکنِ حمایتی در اختیارِ مردم (بهصورتِ اجاره ۹۹ ساله) قرار دهد.شکستنِ انحصارِ عرضه زمین: حاکمیت باید با بهرهگیری از ابزارهای قانونی، مانع از محتکرانِ بزرگِ زمین (که صدها هکتار
زمین را برای افزایش قیمت نگه داشتهاند) شود و این زمینها را وارد چرخهیِ ساخت کند.
22:33 - 24 July 2026