خیلی قبل‌تر گفتیم که جریان «شاهزاده» و پروژه بازسازی چهره پهلوی، صرفاً یک پروژه بازگشت سلطنت نیست؛ بلکه بیشتر شبیه به «گروه فشار» عمل می‌کند.کارکرد اصلی‌اش این است که در فضای افکار عمومی، گزینه‌های رادیکال‌تر و پرهزینه‌تر را برجسته کند تا در نهایت، جامعه و حاکمیت به یک «توافق حداقلی» و نوعی
نرمال‌سازی سیاسی رضایت بدهند؛ همان مدل معروفِ «به مرگ گرفتن تا به تب راضی شوند».کسانی که تحولات رسانه‌ای و سیاسی دهه هفتاد را دقیق دنبال کرده‌اند، می‌دانند پروژه سفیدشویی پهلوی از بیرون آغاز نشد؛ بلکه نخستین جرقه‌های آن در برخی محافل فکری، روزنامه‌ها و حلقه‌های سیاسی داخل ایران زده شد.
این روند، به‌تدریج و در پیوند با بخشی از جریان‌های نزدیک به بیتِ جانشین رهبری در آن دوره و همچنین برخی احزاب و چهره‌های سیاسی توسعه پیدا کرد.به همین دلیل، فهم ماجرای پهلوی فقط با تحلیل اپوزیسیون خارج‌نشین ممکن نیست؛ بلکه باید آن را در چارچوب بازی پیچیده‌ترِ موازنه‌سازی سیاسی، مدیریت افکار عمومی و
مهندسی فضای «آلترناتیو» تحلیل کرد. و حالا اما کم‌کم به پایان کارکرد خودش نزدیکمی‌شود! چه بسا شاهزاده نیز به پایان عمرش نزدیک شده باشد و باید جای خود را به نورپهلوی بدهد تا در آب نمک بماند
23:12 - 22 مايو 2026