میان اندیشهٔ مرجئه و برخی گرایش‌های نسبی‌گرایانهٔ پست‌مدرنیسم، به تعبیر وبر «قرابتی گزینشی» می‌توان یافت: هر دو، به شیوه‌ای متفاوت، در برابر قطعیت داوری انسان تردید می‌کنند. مرجئه حقیقت نهایی را نزد خداوند می‌جویند و داوری دربارهٔ سرنوشت آدمیان را به روز واپسین وامی‌گذارند؛
نسبی‌گرایی نیز اقتدار داوری‌های مطلق را در افق تکثر تفسیرها به پرسش می‌گیرد. طنز تاریخی اینجاست که تعلیق داوری، با همهٔ ظرفیتش برای مدارا، گاه به تعلیق نقد قدرت می‌انجامد؛ آنجا که سکوت در برابر حکم قطعی، به سکوت در برابر نظم موجود بدل می‌شود.#آقامیری#مذهبی_صورتی
23:04 - 20 اکتبر 2026