سید محمد حسین راجی

یکی از بازیگران، هنگام گرفتن جایزه‌اش -بدون آنکه خنده‌اش بگیرد، در نقش جدیدش- برای آزاد نبودن زنان ایران اشک ریخت. این اشک شما را یاد چه می اندازد؟

به نظرتون برای اجتماعات شب ۲۰۰ چه کارایی می‌شه کرد که واقعاً اثر بذاره؟ اگه ایده‌ای مدنظرتون هست، همین‌جا بفرمایید. پیشنهادهای برگزیده منتشر خواهد شد.

تصاویری از جمعیت حیرت‌آور مردم در بزرگ‌ترین زنجیره انسانی «جان‌فدا» این جمعیت عجیب، از دانشگاه فردوسی شروع و بعد از گذر از دانشگاه پزشکی، فرهنگیان پسر، فرهنگیان دختر به دانشگاه منتظری وصل شده است این فیلم فقط "جمعیت مردمی" را نشان می‌دهد و جمعیت چند هزار نفری دانشجویان و اساتید، داخل دانشگاه می‌باشند 🔻 ۱۴ مهرماه ۱۴۰۵

سیاست بانک مرکزی در جنگ ارزی، یک حماقت تمام‌عیار است. به‌جای بستن مصارف غیرضروری دلار، تقاضای جدید می‌سازید؛ دست دولت را از ارز خالی‌تر می‌کنید و دست مافیای دلار را پرتر. اسم این را چه میگذارید؟

درخشش رئیس‌جمهور در سازمان ملل و برافراشتن تصویر رهبر شهید، پیام روشن یک ملت مقتدر به دنیا بود. عصبانیت دشمنان خارجی و منافقین داخلی، بهترین گواه بر درستی این مسیر است. امشب خیابان‌ها و پلاکاردها صدای تشکر مردم ایران از رئیس‌جمهورشان خواهد بود.

​استقبال گسترده مردم با هر سلیقه‌ای از سخنرانی رئیس‌جمهور در سازمان ملل و انتقاد از مصاحبه با فاکس‌نیوز یک پیام داشت: ​مردم ایران احساسی عمل نمی‌کنند؛ پشت مسئولی که مقتدرانه صحبت کند می‌ایستند، اما از موضع ضعف بیزارند.

حمایت ملت از رئیس‌جمهور محترم یک پیام ساختاری روشن دارد: رفتار سیاسی جامعه و خصوصاً بدنه وفادار به نظام، «شخص‌محور» نیست؛ بلکه بر مدار عقلانیت انقلابی حرکت می‌کند. مردم نه #شیفته‌ی_نام‌ها می‌شوند و نه #در_بند_چهره‌ها می‌مانند؛ ملاکِ همراهی، تنها میزان تعهد عملی به آرمان‌های انقلاب و کارآمدی است.

بی‌بی‌سی انگلیسی: نماینده ایران نشست و تماشا کرد که ترامپ وعده نابودی ایران را می‌دهد! حقیقتا شرم‌آور بود

سلام بر آن رئیس‌جمهورِ دانشمندِ خستگی‌ناپذیر. گاهی انسان می‌خواهد به توهین‌ها و دروغ‌های این روزها درباره او پاسخ دهد، اما چه سود؟ او که رفت و عاقبت‌به‌خیر و رستگار شد؛ و این نانجیبان هستند که همچنان تقلا می‌کنند کارنامه مشمئزکننده و خالی خود را با آب زمزمِ وجود او تطهیر کنند و با توهین و تخریبِ نامش، بر ناکارآمدی‌های خود سرپوش بگذارند. برای ما، یاد او طعم خون و ایثار گرفت؛ عروج مردی که «خستگی» را خسته کرده بود و در مسیر خدمت، آرام و قرار نداشت. او که ردای ریاست را نه برای نشستن در کاخ‌ها، که برای دویدن در میدان‌های سخت بر تن کرد.

بالا بردن نماد انفجار پیجرها در سازمان ملل، نهایت توحش است. کجای تاریخ جنایتی را که ۳۰۰۰ انسان را کور و نقص‌عضو کرد، در تریبون صلح، جشن گرفتند؟ البته دور نیست آن روزی را که ما انتقامی سخت از همه شما حیوانات بگیریم