هرچند دشمن به اهدافش نرسید و ضربات سنگینی بهش زدیم، ولی هنوز اون عدم تقارن قدرت و موضعِ قدت ما و ضعف دشمن نهادینه نشده، هنوز برای مذاکره زوده. بایستی دشمن از ادامه نبرد، قطع امید کرده باشه، که هنوز به غلبه نظامی امیدواره! اینو میشه از افرایش حضور نظامیش تو منطقه یا حمله به حزب الله فهمید.
از معاهده ترکمچای تا پاریس،از گلستان تا آخال،عموما در موضعِ ضعف بودیم ولی در معاهده گنجه نادرشاه با شوروی، در موضع قدرت بودیم و متعاقبا مناطق اشغال شده رو به وطن برگرداندیم! نتایج مذاکره به وضع میدان نبرد بستگی داره! اگه دشمن در موضع ضعف و ما در موضع قدرت باشیم، انتظار گشایش در مذاکرات منطقی است.
