گفت آن امامِ خون، به صد درد و به آه من جانِ ناقابلی دارم، که افتادم به راه جسمم شکسته‌ست و آبرویم قطره‌ای‌ست لیک این قطره شد از بحرِ وفاداری، گواه قدرش ندانستند آن روز، قومِ غفلت‌زده تاختند از پیِ نام و نان، بر قامتِ سپاه
امروز اما باز، آن عهدِ کهن زنده است ما ایستاده‌ایم، چون کوه، در برابرِ نگاه رهبرِ ما، خلفِ صدقِ آن شهیدِ عزیز نفسش عزیز است و جانش، چراغِ صبحگاه نمی‌گذاریم این بار، بی‌قدری تکرار شود تا ننگِ سکوت آید بر لبِ مردم، گواه
ای بی‌خبران! این ملت، بعثت‌زده و بیدار است هر جا که حق زخمی شود، می‌شود فریاد و آه ما وارثِ آن صبر و آن خون و آن حماسه‌ایم باید که دنیا بفهمد: این ملت، اهلِ راه
01:06 - 19 ژوئن 2026