چقدر زود گذر کردیم، از دورهای که زمانی فکر کردن به آن برایمان ترسناک بود، اتفاقاتی که ترجیح میدادیم زمان را بدون تخیلشان سپری کنیم، همانها را دیدیم؛چقدر زود خون هایی که روی زمین هنوز گرم هستند در ذهن ما نادیده گرفته میشوند... چه کسی باورش میشود که ما هنوز زندهایم و کودکان معصوم ایرانی در میناب جلوی چشمانمان پرپر شدند؟بیتردید ما موجوداتی عجیب و قوی هستیم و الا کوه در فشار این مصائب آب میشد؛چه کسی میداند، شاید امضای خودمان را گرفتیم، کار هایمان را کردیم و بالاخره ماهم به همان آشیانهی امن پرواز کردیم، شاید هنوز بشود کاری کرد که روی تابوت هایمان پرچم ایران باشد، لاأقل امیدوارم.
02:07 - 30 أكتوبر 2026