اگر نوشتن برای عده ای هنوز ضرورتی درونی است و نه تحویلی کارخانه ای به این دلیل است که مواضعی در ساحت سترگ جهان وجود دارد که آگاهی وجودی انسان در آنجا به خللی دچار شده و همین ذهن انسان زنده را در راستای بقا به حل تناقض ساختارهای ذهن و زیست وامیدارد.
ادبیات اصیل در جایی متولد میشود که نظام‌های دانش از توضیح بازمیمانند، چه بسا که قالب‌ها کفاف نمی‌دهند و یا کلمه‌ای در مواجهه با پدیدارها وجود ندارد. چنان که کودکی مقطع زبان‌پریشی زندگیست و آدمی بارها برای تصاحب هستی بی‌بیان تجارب آن به حافظه در تعلیق کودکیش سفر می‌کند
و هر بار با کلماتی که بعدها برایش آفریده از آن سخن میگوید
03:49 - 13 نوامبر 2026
14 بازدید