تفکر موهیتویی در لایه‌هایی از #مدیریت بخش دولتی #ایران، استعاره‌ای از غلبه ویترین بر واقعیت و تجمل بر کارآمدی است. این رویکرد، توصیف‌گر مدیریتی است که در آن برگزاری همایش‌های پرهزینه در هتل‌های گران‌قیمت، سفرهای تشریفاتی و تمرکز بر گزارش‌های رنگارنگ، جایگزین حضور میدانی و حل ریشه‌ای بحران‌ها شده است. #مدیر مبتلا به این تفکر، با نگاهی فانتزی و از پشت شیشه‌های دودی به مسائل پیچیده اقتصادی می‌نگرد و به جای گره‌گشایی عملی، به دنبال #برندسازی شخصی و حفظ آرامش در منطقه امن خود است.این نوع نگاه، شکاف میان #مسئولان و توده #مردم را عمیق‌تر کرده و #سرمایه_اجتماعی را فرسوده می‌کند؛ چرا که دردهای #جامعه را با نسخه‌هایی لوکس و بی‌ارتباط با واقعیت‌های کف بازار پاسخ می‌دهد. در پارادایم موهیتویی، ژست تخصص بر تعهد صادقانه پیشی می‌گیرد و منابع عمومی، به جای تزریق به بخش‌های مولد، صرف تشریفات زائد و ساختارهای صوری می‌شود. عبور از این عارضه، نیازمند بازگشت به #مدیریت اصیل و پاسخگوست که در آن عرق ریختن برای #خدمت، بر خنکای پشت میز نشینی ارجحیت یابد.#دولت #مدیریت_دولتی
11:18 - 7 June 2026
468 Views