کاش به جای منش تقلیدی غرب گرایی و حرکت زیر پوستی لیبرالیسم کمی بر خطوط قرمز خودمان تعهد داشتیم. نه به صرف دیدن یک ساز دنبال نوازنده هایش بدویم و آرزوی نواختن ساز آنها را در گوش خود بچرخانیم.
گزاره کاش به جای اسلحه، ساز می‌ساختیم از آذر منصوری رئیس جبهه اصلاحات، اگرچه در ساحت احساس و زیبایی‌شناسی دلنشین به نظر می‌رسد، اما تقلیل امر پیچیده بقا و حیات ملی به تقابل‌های شاعرانه است. در بستر واقعیت‌های خشن نظام بین‌الملل و مواجهه بنیادین با هژمونی آمریکا، صلح‌طلبی منتزع از قدرت دفاعی، توهمی پرهزینه در خط‌مشی‌گذاری عمومی محسوب می‌شود.تجربه تاریخی ثابت کرده است که در دنیای واقع‌گرایی، نغمه ساز تنها در سایه سپرهای استوار امنیتی شنیده می‌شود و فقدان ابزار بازدارندگی، فرهنگ و تمدن را نه به سمت توسعه، بلکه به ورطه تسلیم و فروپاشی می‌کشاند. ساخت سلاح، انتخاب میان جنگ و هنر نیست، بلکه ضرورتی بنیادین برای تثبیت حاکمیت ملی و پیشگیری از تحمیل جنگ از سوی متخاصمان است.نقد واقع‌بینانه منافع ملی ایجاب می‌کند که به‌جای دوقطبی‌سازی کاذب میان توسعه فرهنگی و توان دفاعی، درک شود که ساز و سلاح در منظومه امنیت ملی مکمل یکدیگرند؛ ملتی که توان دفاع از مرزهای خود را نداشته باشد، فرصت نواختن هیچ ساز و سرودنی برای آینده را نخواهد یافت.#جنگ #صلح #سلاح #آذر_منصوری #رئیس #جبهه_اصلاحات #توهم #دفاع #مقاومت #امنیت #قدرت #هنر #دوقطبی #ایران #ایران_قوی
14:35 - 29 September 2026
3 Replies
Replying to @AbbasKhodaparastاگر توی خونه بدون سقف توانست زندگی کند برود اونقدر ساز بزند تا رودهایش از هم بگسلد.
