چه شیعیان رفیقی چه دوستان شفیقیچه رهروان طریقی عجب دعای غریقیچه پیروان شکیبی چه انتظار عجیبیتو بین منتظران هم عزیز من چه غریبیعجیب تر که بدینسان نبودنت شده آسانبجز قلیلی از آنان که گریزانند از عُصیانچه بی خیال نشستیم نه کوششی نه وفاییفقط نشسته و گفتیم خدا کند که بیایی!»
