پاسخ به متن «شیرهای خوشرکاب و نهنگهای بارکش»:#مهدی_تدینی با لحنی یکجانبه، #مارکسیسم و #سوسیالیسم را به تخیلات غیرواقعی و فاجعهبار تقلیل داده و #کاپیتالیسم را ناجی بیچونوچرا معرفی کرده است. وی با نادیدهگرفتن واقعیتهای تاریخی و اجتماعی، کارگران را قربانیان فریب ایدئولوژیک میداند.
اما حقیقت چیست؟ اولاً، مارکسیسم با تحلیل مادی خود، نابرابریهای ساختاری نظامهای اقتصادی را برجسته کرد. تضاد #کارگر و کارفرما «دروغین» نیست؛ اختلاف منافع میان نیروی کار و #سرمایهداران در مسائلی چون دستمزد ناکافی یا شرایط کاری سخت ریشه دارد. جنبشهای کارگری، فارغ از وابستگی به هر ایدئولوژی،
دستاوردهایی مانند کاهش ساعات کار و بهبود شرایط کاری داشتهاند که برای کارگران ملموس است. ثانیاً، نقد #یوتوپیاهای سوسیالیستی نباید به ستایش بیچونوچرای کاپیتالیسم منجر شود. کاپیتالیسم باوجود افزایش تولید، نابرابریهای فزاینده، بحرانهای اقتصادی و تخریب محیطزیست را نیز به همراه داشته است.
بر اساس دادههای ۲۰۲۳، بیش از ۷۰۰ میلیون نفر در جهان با درآمد زیر خطفقر کار میکنند (سازمان بینالمللی کار). آیا این کارگران «اولین برندگان» نظام سرمایهداریاند؟ ثالثاً، نویسنده با سادهسازی تاریخ، سوسیالیسم را به بردگی دولتی تقلیل میدهد، اما از نقش کاپیتالیسم در تشدید نابرابری و حمایت از
سخنی نمیگوید. آزادی «فروش نیروی کار» در شرایط نابرابر، اغلب به معنای انتخاب میان فقر و کار طاقتفرساست. از منظری که با ارزشهای اسلامی همخوان است، عدالت اقتصادی و کرامت انسانی اصول بنیادیناند.
نظامهای استثماری در برخی کشورها کارگر، چه در نظام سرمایهداری و چه در هر نظام دیگر، شایسته احترام و حقوق عادلانه است. روز کارگر نه عزای عمومی، بلکه فرصتی برای تأکید بر ارزش کار و لزوم حمایت از حقوق کارگران، بدون وابستگی به ایدئولوژیهای الحادی مانند مارکسیسم یا ستایش بیقید کاپیتالیسم است.
هر نظام اقتصادی باید در خدمت کرامت انسان و عدالت باشد، و این نیازمند نقد منصفانه و اصلاح مداوم است.
23:06 - 2 May 2025
245 Views