آیین مذاکرهپرستی و غفلت از کرامت ملی🔻در میان آشوب اندیشهها و آشفتگی سیاستها، جماعتی پدید آمدهاند که مذاکره را نه ابزار چانهزنی دیپلماتیک، بلکه کیش و آیینی مقدس میدانند؛ چنان غرق در مناسک «مذاکره» شدهاند که گویی اگر لحظهای از ذکر آن غافل شوند، جهان از مدار عقلانیت خارج خواهد شد.
⭕️محمدعلی ابطحی، از چهرههای شاخص این مکتب سادهاندیشی، اخیراً در توییتی طعنهانداز، مخالفان مذاکره را ساکت و خاموش خوانده است؛ گویی که حقیقت مطلق را در مشت دارد و دیگران را تنها به تماشای زهد فروتنانهاش حواله میدهد. طنز ماجرا اما تلخ است: اگر ایشان اندکی از همتی را که برای مذاکره با «کدخدا»
مصروف میکند، صرف تهذیب نفس و استغفار در پیشگاه خداوند میکرد، امروز شاید در زمره اولیای مقرب الهی قرار داشت، نه در حلقه تکنوکراتهای مأیوس و واداده.♨️مسأله اما فراتر از فرد است. این جریان، مذاکره را بدل به بت ذهنی کرده است: نشستن پای میز گفتگو، ولو بدون دستاورد، ولو با دستهای بسته،
ولو بر سر سفرهای که نان تحقیر در آن پخته میشود، برایشان نشانه عقلانیت و ترقی است. واژگان آنان مملو از شیدایی به «گفتگو» است، بیآنکه بپرسند این گفتگو به کجا میبرد و چه هزینهای بر ملت تحمیل میکند.⭕️اما عقلانیت، برخلاف تصور این طیف، در فروکاستن شأن ملت به گدایی امتیاز خلاصه نمیشود.
تجربه تاریخی یکصدا فریاد میزند: ملتی که از موضع ضعف مذاکره میکند، نه به توافق، که به زنجیر میرسد؛ و کشوری که دل به عطایای کدخدا بسته، همواره در صف تحقیرشدگان خواهد ایستاد.♨️چه بسا مخالفان مذاکره، که این روزها آماج هجمه ابطحیها قرار گرفتهاند، آخرین بقایای غیرت و درایت ملی باشند.
شاید وقت آن رسیده است که آنان به جای سکوت، صدای اعتراضشان را چنان بلند کنند که لرزه بر اندام این بتپرستان مدرن بیندازد.⭕️مذاکره، آری؛ اما نه به هر قیمتی. نه به بهای فروریختن مرزهای عزت. و نه به قیمت بدل کردن سیاست خارجی به آیین نیایش در برابر معبد قدرتهای جهانی.✍کمیل رهسپار🌐 #آنتی_سکولار | 17:44 - 5 May 2025