باز هم سیاست نخنمای وادادگی و مذاکره پرستی🔻حسن روحانی بار دیگر با همان ادبیات مألوف «مذاکره برای نجات» به میدان آمده است؛ گویی تجربه تلخ برجام، آن همه وعدههای محققنشده و نهایتاً فعالشدن همان مکانیزم اسنپبک کافی نبوده است. سخن گفتن از «مذاکره برای جلوگیری از بازگشت قطعنامهها»
بیش از آنکه راهبردی عقلانی باشد، تکرار همان باوری است که کشور را در دام یک توافق ناقص و یکطرفه گرفتار کرد.▫️اولاً، روحانی نادیده میگیرد که اروپا و آمریکا در بزنگاههای حساس نه بر اساس منطق برد–برد، بلکه صرفاً براساس منافع خود عمل کردهاند. پس چگونه میتوان انتظار داشت که این بار
در شرایط بحران اوکراین و رقابت ژئوپلیتیک، اروپا انگیزهای برای انعطاف در برابر ایران داشته باشد؟▫️ثانیاً، او مذاکره را تنها ابزار خروج از بحران معرفی میکند، حال آنکه علم روابط بینالملل و تجربه جهانی نشان میدهد کشورهایی که توان بازدارندگی فناورانه، اقتصادی و سیاسی خود را تقویت کردهاند،
در میز مذاکره نیز دست بالا را دارند. مذاکره بدون پشتوانه قدرت، نه دیپلماسی است و نه عقلانیت؛ صرفاً التماس برای تنفس مصنوعی است.▫️ثالثاً، این ادعا که «اروپا نباید از ما بهخاطر اوکراین انتقام بگیرد» نوعی سادهانگاری کودکانه است. در سیاست بینالملل چیزی به نام «نباید» وجود ندارد؛
تنها «میتوانم» یا «نمیتوانم» معنا دارد. اروپا اگر بتواند منافع خود را با فشار بر ایران تأمین کند، لحظهای درنگ نخواهد کرد.🔻راهحل واقعی نه بازگشت به دور باطل «توافق ناپایدار» است و نه دل بستن به حسن نیت غرب. راهحل، اتکا به ظرفیتهای درونی، مقاومسازی اقتصاد، گسترش همکاریهای پایدار منطقهای
و تقویت ابزارهای بازدارندگی است. تنها در این صورت است که اگر مذاکرهای هم در آینده شکل گیرد، از موضع قدرت خواهد بود و نه از سر اضطرار.امیر حسین حسنی┄┅═✧☫✧●➿●✧☫✧═┅┄🌐 #آنتی_سکولار را دنبال کنید👇🏻🆔 @antisecular_ir
05:56 - 5 September 2025
6 Reactions
393 Views