آنها هنوز، قبل از نیمه شب میروند سمت حاشیهی خیابانهای خستهی شهر و قبل از خواب برایشان قصه میگویند؛ خیابانها حالا، اندکی التیام یافتهاند، دی و اسفندِ سختی پشت سر گذاشتند و حالا در آغوشمان کمی آرام شدهاند.دلشان قرص شده؛ به پارچـ...
به پارچه دوده گرفتهی دور موکب که ۲۲ ساعت روز را در انتظار همان دو ساعت میگذراند...به چوبهای چرک شدهی پرچمهایمان...به آببازی و شيطنتِ بچهها زیر مهپاشها...به لیستِ درخواستیِ نماهنگهای حماسی...به صندلیهای پلاستیکی و صدای کشیده شدنشان روی آسفالت...به سلـ...
به سلام و احوالپرسی و خوش و بش هر شبمان...به پست دادنِ سربازهای سر چهار راه... البته خب اول از همه دلشان به تک تک اللههای روی پرچمهایمان قرص است و بعد به ما...آوانا✍️
12:49 - 20 August 2026