«هر آنکس که بر بدی آری گفت و مُهرِ پسند بر کارِ نابکار زد، گرچه دستش از آن آلودگی تهی بود، در شمارِ همان گنهکرداران افتاد؛ که پسندِ گناه، زهرِ افعی است: نه در دهان، که در دل میتراود و ریشهٔ جان را میسوزاند.↓↓↓
آتشِ این پسند، چون دمِ دیو، بر خشک و تر میزند؛ و آنکه به چشم خود بدی را نیکنماید، دَمِ نخست از آتش است و دَمِ دیگر از خون.و چنین شد فرجامِ بدکاران و حقخوران: در دوزخِ داوری، چون جانورانِ تیرگی، در زنجیرِ کردهٔ خویش پیچیدند؛
فریادشان از سوختِ آتش، نه به آسمان رسید و نه به خویشتنشان؛ که زبانشان پیش از شعله، از ننگِ کردار بریده شده بود.اما آنان که تخمِ شومی در دلِ این بیخِرَدان کاشتند، و راهِ تاریکی را پیش پایشان چونان مارِ سیاه کشیدند، گناهشان سبکتر نیست؛
که آموزگارِ بد، خود خنجرِ نخستین است: از دستانِ او خون میچکد پیش از آنکه شاگردانش تیغ از نیام برند.و سایهٔ او، هرجا که آفتابِ راستی بتابد، به سانِ جانورِ شب، بر زمین میخزد؛سایهای آغشته به دود و خون، که تا روزِ رستخیز، بویش از بادهای جهان سترده نخواهد شد.»
19:54 - 20 April 2026