ها اصلاً نَمیدونَم ای چه حکمتیه که خدا تو ذات ای شیرازو گذاشته.انگاری که یی دوسی نازنازی بین ای شهرای ایرانخانومه.از ای بیبیا که هروقت پنچری یی پِری کنارشون میخوری و بعد کلی ناز و نوازش میگنا باکیت نباشه گمپ گلوم، خودوم قربون اون چیشات میشوم عزیز دلوم.