#صورتی یعنی کسی که تنها به ظاهر پدیدهها توجه می کند، در حالی که #سیرتی یعنی کسی که به عمق و درونمایهی پدیدهها نیز توجه دارد. در این میان حزباللهی صورتی به کسی اطلاق میشود که در سطح و ظاهر متوقف شده و از تحلیل و درک عمق پیامها ناتوان است!در این راستا معنای حزب اللهی صورتی که در نگاه عموم به رنگ صورتی و ویژگیهای ظاهری زنانه تعبیر میشود، نیازمند بازتعریف است. حزباللهی صورتی در مقابل حزباللهی سیرتی قرار دارد. این تعبیر به کسی اشاره دارد که در ظاهر و صورت متوقف شده و از توجه به عمق و سیرت غافل است.گاه صورتی بودن و سطحینگری در رفتار یک عالمِ دین دیده میشود که به جای پرداختن به مسائل اصلی و عمیق به ظواهر بسنده میکند و گاه در عملکرد یک روشنفکر که با پوپولیسم و عوام گرایی از حقیقت فاصله میگیرد.تعاریف کلیشهای و عوامانه درباره صورتی بودن باید کنار گذاشته شود. صورتی بودن یعنی سیرتی نبودن! از این رو معیارِ قضاوت؛ عمقِ معنا و درونمایه است، نه ظاهر پدیدهها.