تو پای به راه در نِه و هیچ مپرسخود راه بگویدت که چون باید رفت. ✓ این تصویر از دوران جوانی شهید طهرانی‌مقدم در کنار آیت‌الله باقری‌کنی، پدر شهید مصباح‌الهدی باقری‌کنی، را به‌تازگی در کانال‌ها دیده بودم. دقایقی به آن خیره مانده بودم و با خودم فکر می‌کردم چه چیزی این جوان‌های دوران پیش از انقلاب را، در عصر طاغوت، به جایگاه امروزشان رساند؟✓ آیا آنچه شخصیت و هویت امروز این افراد را رقم زد، صرفاً سیر و سلوک فردی، خلوت‌های عرفانی، سجاده‌نشینی و مراقبه‌های معنوی بود؟ یا اینکه با حداقلی از ظرفیت‌های روحی و معنوی پا به میدان گذاشتند و توکل و توسل کردند و همین حضور در میدان بود که از قضا، هم به لحاظ درونی و هم به لحاظ بیرونی، آن‌ها را ساخت و پرورش داد؟✓ من گمان می‌کنم حرکت است که انسان را می‌سازد. اساساً رشد درونی نیز در متن حرکت و در اصطکاک با عوامل و اقتضائات بیرونی رقم می‌خورد؛ زیرا این کنش بیرونی انسان است که امر الهی را در عرصه‌ی حیات فردی و اجتماعی احیا و اقامه می‌کند.🟢 استاد علی صفایی حائری:«کفر متحرک، به اسلام می‌رسد ولی اسلام راکد، پدربزرگ کفر است. سلمان‌ها در حالی که کافر بودند، حرکتشان آن‌ها را به رسول(ص) منتهی کرد و زبیرها در حالی که با رسول(ص) بودند، رکودشان آن‌ها را به کفر پیوند زد.»
12:13 - 18 November 2026