از دکتر طهرانچی خواستیم خاطره جانبازیشان را تعریف کنند. همیشه با تواضع، از گفتن این خاطرهها پرهیز میکردند. آن روز خیلی اصرار کردیمدر آخر به شوخی و جدی گفتیم: «قول میدهیم ضبط کنیم برای بعد…» آرام و بیادعا پذیرفتند؛ شرط گذاشتند که فیلم و روایت نزد من امانت بماند، تا وقتی که خودشون نیستن .