فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ ... انسان در #قرآن،بر مرز خاک وافلاک ایستاده است.فرزندی از طین وحامل نفخه‌ی قدس. «وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن سُلَالَةٍ مِّن طِينٍ» و«ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِيهِ مِن رُّوحِهِ» دو آینه‌اندکه فنای خاک و بقای روح را در یک نگاه می‌نمایانند.کرامت بنی‌آدم
از همین جمع اضداد می‌روید.فرشتگان بر آدم سجده بردند نه بر گل خام،که بر شعاع معرفت.و امانتی که آسمان و زمین از آن هراسیدند،بر شانه‌ی انسان آرام گرفتتا بداند آزادی و اختیار، تاجی‌ست که یا به قرب می‌برد یا به سقوط.این‌جاست که راه #دعا آغاز می‌شود.#عقل، چراغ‌تحلیل،#قلب محراب شهود.وانسان
مسافرمیان ضعف و امید، خوف و رجاء زمین و آسمان.دعا در قرآن،نخستین نفس بازگشت است: آدم بر #خاک_اعتراف ایستاد و گفت«رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا»ابراهیم در بکه ستون خانه را با «رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا» افراشت.موسی برطور زمزمه کرد«رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي» یونس درشکم تلاطم تسبیح آزادگی خواند:
«لَا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ» ایوب بر خاکستر ابتلا گفت «أَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ» زکریا در محراب اقصی نالید «رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا». هر کدام چراغی‌ست در مسیر تاریک، پلی میان #خاک_و_نور، نقشه‌ای برای حضور
#صحیفه‌ی_سجادیه،باران نرم دل است. مدرسه‌ی ادب دعا که خواهش را به حکمت،ناله را به عهد،و اشک را به راه بدل می‌کند.«یا مَن لا تُبدِّلُ نِعمته ولا تُعاجِلُ بالنَّقمَه» دوام نعمت را به ثبات شکر می‌آموزد. «اللّهم صلّ على محمد وآله و بلّغ بإیمانی أکملَ الإیمان»ایمان را از سطح اعتقاد به اوج عمل می‌برد.
«و حُل بیننا و بینِ معاصیک بحاجزٍ منک» اخلاق را از رهایی بی‌قید به مراقبت عاشقانه ترجمه می‌کند.این نغمه‌ها، وقتی کنار«رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا» می‌نشینندعلم را از غرور به حکمت می‌برند و کنار«رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا» صبر را از انفعال به اقدام ارتقا می‌دهند.
#دعای_کمیل، مفاصل طلب شب است: «اللّهم اغفِرْ لی الذنوبَ الّتی تَهتِکُ العِصم… واجعَل لی نصیباً من کلِّ خیرٍ تُنزِلُه»تا لغزش به چشمه بدل شود و طلب به نصیب.#ندبه،قامت شوق جمعه است:«أین الحسن، أین الحسین…»انتظار را از آوارگی زمان به عهد #امام پیوندمی‌زند.جوشن کبیر شکوه اسماء را در جان می‌گشاید:
«یا نورُ، یا قدوسُ، یا رحمنُ، یا رحیمُ، یا من هو قبلَ کلِّ قبلٍ»و جوشن صغیر سپر سبک دل است: «اللّهم إنی أسألک من خیرِ ما سأَلَک منه عبادُک الصالحون».این چندصدا، در یک آهنگ می‌ریزند: خوفْ انضباط پرواز.رجاء شهامت اوج.عشق حرارت راه. حضور آرامش مقصد...(ادامه دارد)التماس #دعا: فتحعلی علوی سوق
12:22 - 27 December 2025



1 Reply

Profile picture of ‌مهدی کاشی‌
@Mahdi_kashi227 December 2025
متن بسیار لطیف و عمیق است؛ انسان را درست همان‌جا نشان می‌دهد که قرآن می‌نشاند: میان خاک و نور. دعا در این نگاه، فرار از دنیا نیست، بازگشت به خویشتنِ مسئول است. پیوند آیات، انبیا و ادعیه، مسیر خوف و رجاء را زنده و قابل لمس کرده و خواننده را آرام‌آرام به حضور می‌رساند.