براستی: ما خود را چه فرض کرده‌ایم؟همه چیز را بنفع خود و بر کام خود شیرین میخواهیم.حتی تلخ‌ها را تغییر میدهیم و هزاران بار مزه میکنیم تا بتوانیم شیرین، تحویل دیگران دهیم. به چه قیمت؟بقا.بقایی که درکتاب الهی، وعده خداست و به همت خلیفه‌اش وابسته‌ست که خود تویی، خود منم؛ ماییم.اینهمه تغییر چیست؟
انگار از بالا تا پایین ما بشریت، درگیر تخلفیم. انگار بشر از عزل ذره‌ای تغییر نفْس نداشته و ما همه گناهکاریم که همه چیز داریم اما در سرمان چیزی نیست.چون اگر بود، کی میشد که معرفت الهی را به حسرت دنیایی بفروشیم؟..
23:47 - 14 May 2025