🌕فلسفه اخلاق فردگرا در بازی مافیا: کشور قدیمی🌙سری #بازی های مافیا از سریای معروف و با حال بود، یادش بخیر قدیما بازی میکردیم و نسبتا قوی بود. حالا نسخهی جدیدش اومده به نام مافیا: اولد کانتری، که من راستش خیلی حال نکردم و به نظرم اثر متوسط رو به پایینیه، اما خوب در تبلیغات خیلی گندهش کردن
🌙ماجرای یه مافیای ایتالیاییه که یه پسر بچه یتیم عضوش میشه و کم کم توش رشد میکنه. خوب #داستان خیلی کلیشهایه، اما به هر حال گیمر رو به خاطر گرافیکش خصوصا دنبال خودش میکشونه🌙شخصیت اصلی بازی (اِنزو) که ما باهاش بازی میکنیم هر جنایتی میکنه و عین خیالشم نیست که آدم میکشه.
به راحتی حتی شکنجه کردن افراد رو هم میبینه اما به #مافیا وفادار میمونه🌙تا جایی که عاشق دختر رییس مافیا میشه و در نهایت با هم دارن فرار میکنن که میگیرنشون و آخر سر شعار اصلیش رو میگه که توی عکس هست. به رفیق صمیمیش میگه برای خودت زندگی کن و نه رییس مافیا!
🌙یعنی این همه آدمکشی و اینا واسش مهم نبود، اما اینکه ذیل یه آدم دیگه باشه واسش سخت بود :) خیلی عجیبه، در غرب #مدرن به خاطر فردگرایی، معیار اخلاق رو «خود» تعریف میکنن و میگن اونچه که خودت میخوای بکنی درسته🌙حالا این بازی کلا مضمون اصلیش همینه و به عنوان #گیمر وقتی داریم آدم میکشیم کیف میکنیم
، وقتی با دختر رییس هستیم داریم عشق میکنیم، اما وقتی چیزی که دوست نداریم پیش میاد ناراحت میشیم! دقیقا اخلاق فردگرایی که از توش هیتلر و ترامپ درمیان🌙در نهایت هم دختره از کل مافیا میبرّه و میره سرزمین موعود، امریکا! یه پروپاگاندای واضح و صریح برای رویای #امریکایی