به من نگویید آرام باش که درگیر همین آرامباش آرامباشهایتان بودیم که اماممان را مظلومانه به شهادت رساندند؟نمیدانم کسی چنین تجربه تلخی را درک کرده یا نه که دو سال هر شب از نگرانی برای جان امامت با کوچکترین صدایی وحشت زده از خواب بپری و گوشی را با دستان لرزان و چشمان گریان دست بگیری و صفحات خبری را باز کنی و نفس عمیق بکشی و هر روز از ترس اینکه مبادا دشمن تهدیدش را عملی کند، جان به لب شوی و به درو دیوار بزنی تا نشود، یعنی چه؟ این زندگی که هر آن منتظر خبر شهادت عزیزترینهای عالم باشی و کاری از دستان ناتوان و بیعرضهات برنیاید برای من زجرکش شدن استخدایا به فریادمان برس چشمانت را بر خطاهایمان ببند و ما را ببخش و توفیق جبران قصور و تقصیرهایمان در پیگیری و اجرای اوامر امام شهیدمان را عطا کن و ما را شرمنده پسر خلفشان نکن ... ✍م. طالبی دارستانی #آتش_بس_ممنوع#مذاکره_ممنوع#انتقام