در بیت‌های اول، شاعر به پریشانی و بی‌سامانی خود اشاره می‌کند و زلف معشوق را به باد سحرگاهی تشبیه می‌کند که در حال وزیدن است. این تصویر نشان‌دهنده‌ی زیبایی و جذابیت معشوق است.در ادامه، شاعر خود را به خاک و اشک و درد تشبیه می‌کند و معشوق را به عنوان نور و عشق معرفی می‌کند. این تضاد بین درد و عشق..
14:38 - 6 October 2024
1 Reactions
716 Views