این " رها کردن " خیلي چیز ِ مهمیه تو زندگي ، بعضي وقت ها به یه جایي میرسي که اگه رها نکني انقدر فرسوده میشي ، انقدر سرد میشي ، انقدر عقب میفتي که دیگه نمیتوني برسي .
ما میرویم آقا ،ولیکن قلبمان در همان کنجِ بین الحرمین ، لبیك یا حیدر هايِ نجف ، آرامشِ خنکايِ کاشي هايِ سامرا ، نگاهِ به دو گنبد در کاظمین جا میماند .این قلب تماماً در آنجا مانده .فقط بگویم زماني نگذشته و دلتنگم .
