چهرۀ پیامبرشاد بود،ابرو گره نمیکرد،مگر آنگاه که بیعدالتی را میدید «سَهِلُ الخُلق» خیلی راحت میشد با اورابطه برقرارکرد «لَیسَ بِفَظٍّ و لاغَلیظٍ»خَشِن و تندخو نبود «و لافَحّاشٍ و لاعَیّاب» هرگزفحش برلب اوجاری نشد،عیبگیر نبود،عیب مردم را تعقیب نمیکرد«و لامَدّاحٍ»اهل مبالغه در تمجید از افراد نبود
آقا #رسولالله،اسوه ای برای کل تاریخبخش کوچکی از ویژگیهای رفتاری پیامبر اکرم (ص) که از زبان حضرت #سیدالشهداء علیهالسلام توصیف شده است: #دائمُ_الفکر؛همیشه در تفکر بود, #مُتِواصِلُ_الأحزانِ؛یعنی همواره درغمِ شیرینِ باوقاری فرو رفته بود و معلوم میشد که غم متصلی است و بخش اعظم این غم دیگران،
در دل پیامبر(ص) بود؛ در حالیکه معمولاً بر لبش، لبخند جاری بود؛#لِیسَت_لَهِ_راحةٌ؛همیشه دغدغۀ چیزی داشت. #طَویلُ_السَّکت؛اهل سکوتهای طولانی بود. «لایَتَکَلَّمُ فی غَیرِ حاجَةٍ» جز زمانیکه لازم و مفید بود، سخن نگفت. بنای پیامبر بر سکوت بود، الا وقتیکه حرف زدن، ضرورت و فایدهای میداشت.
لَیِّن و نرم و اهل مدارا بود. اما تو خالی و بیاراده نبود. باوقار بود، در عین حال ترسناک هم نبود.پیامبر همیشه در بین ما حُرمت و ابهّت داشت،اما هیچوقت از او نمیترسیدیم.نعمت هرچند اندک،نزد او بزرگ بود.بدِ هیچکس و هیچچیز را نمیگفت.هرگز برای امر دنیوی و برای منافع خود عصبانی نشد.
هرگز قاهقاه نخندید اما همواره تبسّم بر لب داشت، ظاهر و باطنش با مردم یکی بود. در خلوت و جلوَت یک شخصیت داشت. بنای پیامبر بر دوستی و جذب و وحدت و محبت و اُلفت با مردم بود،نه ایجاد نفرت. «کانَ یُؤَلِّفُهُم و لایُنَفِّرُهُم».«مَن سَألَهُ حاجَةً لَم یَرجِع إلا بِها أو بِمَیسورٍ مِنَ القَولِ»
هرکس به پیامبر رجوع میکرد و از او چیزی و کمکی میخواست، محال بود که بیجواب و با دست خالی برگردد؛ پیغمبر اگر داشت، میداد و اگر نداشت، او را با کلماتِ زیبا بدرقه میکرد، از او عذر میخواست، به او آرامش میداد و بهگونهای سخن میگفت که از دادنِ آن چیز هم نزد آن فرد عزیزتر بود.هیچکس از محضر(ص) پیامبر
ناراحت بیرون نمیرفت، حتی دشمنانش وقتی نزد ایشان میرفتند و در ساحت قدس او قرار میگرفتند، از جلسه که بیرون میآمدند، نمیتوانستند از او متنفّر باشند.«و صارَ لَهُم أباً» برای مردم پدر بود «و صارَ عِندَه سِواء» و همۀ مردم بدون استثناء در چشم او مساوی بودند. برای هیچکس بیدلیل، احترامی بیش از بقیه یا
بیاحترامی قائل نمیشد. اهل «تَسوِیَةُ النَّظَرِ و الإستِماعِ بَینَ الناس» بود. یعنی حتی نگاهش بین مردم به تساوی میچرخید و حتی به سخنان افراد که گوش میداد، بهطرز مساوی گوش میداد. تا این حدّ بر حقوقِ بشر تأکید و دقت داشت. مجلس پیامبر (ص) مجلس صدق حلم، حیاء و امانت بود. در حضور او هیچوقت صدا بلند
نمیشد. در مجلسی که او حضور داشت، همه متعادل بودند؛ همه بر اساس تقوا سخن میگفتند و همه متواضع بودند. به بزرگترها و مُسنّترها احترام میگذاشتند و با کوچکترها با مهربانی برخورد میکردند. «وَ یُوثِرونَ ذا الحاجةَ» و نیازمندان را بر خود مقدم میداشتند. روایت ازکتاب شریف «#معانیالاخبار، ص۸۲» نقل شده است.
23:12 - 24 August 2025