برای خندههایی که هنوز از بین لبهایمان بیرون نیامده بودند،برای دستهایی که هنوز در دست هم جا نگرفته بودند...من دلم برای «ما»یی تنگ استکه حتی فرصت نکرد به دنیا بیاید.سه روز...فقط سه روز کافی بود تا بعد از مدتهااحساس کنم شاید هنوز میشود کنار یک نفر آرام گرفت.شاید هنوز مردی وجود دارد
بعضی آدمها را که از دست میدهی،دلت برای خودِ آدم تنگ نمیشود...دلت برای آیندهای که میتوانست با او داشته باشی میسوزد.برای روزهایی که هنوز نیامده بودند،اما در ذهنت هزار بار زندگیشان کرده بودی.برای عصرهایی که میتوانستیم کنار هم بنشینیم،برای خیابانهایی که میتوانستیم با هم قدم بزنیم،
05:42 - 27 September 2026
75 Views
که بودنش قرار نیست به اضطراب ختم شود،به انتظار،به حدس زدن،به شمردن ساعتهایی که جواب نداده،به این سؤال لعنتی که«هنوز میخواهد من را یا نه؟»سه روز کافی بود تا احساس کنم دیده میشوم.و بعد،همانقدر ناگهانی که آمد،آن حس از من گرفته شد.…Show more
سرم را پایین میاندازم.نه از حسادت.از اینکه یک لحظه با خودم فکر میکنم:«ما هم میتوانستیم همینطور باشیم...»میتوانستیم.چه کلمه بیرحمیست «میتوانستیم».نه آنقدر گذشته است که بتوانم بگویم تمام شد،نه آنقدر آیندهای مانده که بدانم دوباره شروع میشود.
فقط ماندهام وسطِ یک «شاید»که هر روز کمی بیشتر از من میکَند.دردناکترین قسمت ماجرا این نیست که کنارم نیستی.این است که میدانم میتوانستی باشی.میتوانستی همین حالا کنارم نشسته باشی،از روزت برایم بگویی،من از روزم برایت،و میان حرفهایمانآن سکوتهای کوچکی باشد که فقط بین دو آدمِ
نزدیک اتفاق میافتد.میتوانستیم به جای این همه فکر کردن،زندگی کنیم.به جای دلتنگی،همدیگر را ببینیم.به جای حدس زدن،بدانیم.به جای ترسیدن از فردا،برای فردا برنامه بریزیم.اما حالا من ماندهام…Show more
دقیقهها،ساعتها،روزها...و من گاهی فکر میکنمچقدر عجیب است که یک نفر میتواند در چند روزجایی در قلبت باز کندکه بعد از رفتنش،ماهها طول بکشد تا حتی یاد بگیریچطور از کنار آن جای خالی رد شوی.من هنوز دلم میخواهدت.…Show more
دلم برای خودم در کنار تو تنگ شده.برای زنی که چند روزیدلش آرام گرفته بود.برای آن لبخندهایی که بیدلیل روی لبم مینشست.برای آن حس ساده و نادرِ«یکی هست.»شاید تو نمیدانینبودنت فقط نبودن یک آدم نیست.گاهی نبودن یک آدم،یعنی فرو ریختن تمام آیندهای که بیصدا…Show more
و من هنوز وسط خرابههای همان آینده ایستادهام.نه میتوانم دوباره بسازمش،نه دلم میآید کامل ویرانش کنم.فقط ایستادهام...و هر بار که زوجی از کنارم رد میشود،چیزی درونم آرام میپرسد:«اگر فقط کمی بیشتر میماند...اگر فقط کمی بیشتر میخواست...اگر فقط یک بار،هر دویمان در یک زمان،
یک چیز را میخواستیم...آیا قصهمان جور دیگری نوشته میشد؟»و من هیچ جوابی ندارم.فقط اشکهایی دارمکه هنوز بلد نیستندبرای چیزی که هرگز اتفاق نیفتادچطور عزاداری کنند.
1 Reply