السلام علیک یا اباصالح المهدیدر کوچه‌باغ‌های انتظار، میانِ روایتِ تقویم‌ها و التماسِ دل‌ها، سخنی بر لبِ عاشقان جاری است که مرزهای زمان را می‌شکند. گروهی، چشم به غروبِ جمعه‌ها دوخته‌اند،به آن دم که خورشید در میانِ اندوهِ هفته غرق می‌شود و دل‌ها به یادِ «یا اباصالح‌المهدی» می‌تپند. جمعه، مأمنِ مأنوسِ منتظران است، روزی که عطشِ حضور، به اوجِ خود می‌رسد.اما گروهی دیگر، نگاهی عمیق‌تر به آینه‌ی اعمال می‌اندازند و با نوایی از سرِ شوق و درد زمزمه می‌کنند: «آدم باشیم، سه‌شنبه هم می‌آید!»این سخن، کنایه‌ای ژرف از جنسِ عشق و مسئولیت است. یعنی ظهور، تنها اسیرِ تقویم و روزهای هفته نیست، ظهور، تابعِ دل‌های بیدار است. مهدیِ زهرا (عج)، منتظرِ روزِ خاصی نمی‌ماند، او منتظرِ انسان است. انسانی که از غفلت برخاسته، بارِ گناه را از دوش فرو نهاده، و با عطرِ اخلاص و راستی، کوچه‌ی دل را آب و جارو کرده است.اگر صفا باشد، اگر عدالت زنده شود، اگر انسانیت از قفسِ نفس رهایی یابد، هر روزی می‌تواند جمعه باشد و هر کوچه‌ای، تپش‌گاهِ گام‌های مهربانِ او. سه‌شنبه‌های خاکستری، با دلِ پاکِ یک انسانِ بیدار، به روشناییِ ظهور گره می‌خورند. پس در این رسمِ عاشقی، نه روز مهم است و نه ساعت، تنها کافی است «آدم» شویم تا او، در همین کوچه‌های گم‌شده‌ی روزمرگی، به دیدارمان بیاید.
13:22 - 4 November 2026
1 Reactions
144 Views