اگر دست بالا بگیرم، ماه رمضان نهایت ۱۲ ساعت گرسنگی میکشیم. در این ۱۲ ساعت جوری بهمان فشار میآید که هم زمان با غروب آفتاب، چشم به صفحه تلوزیون مینشینیم به انتظار اذان. اذان که گفت، اکثرا تا توان داریم میخوریم و مینوشیم. با اینکه افطار و سحر رنگین ترین غذاها را داریم
و حد فاصل را دهان مان را بیکار نمیگذاریم، روز های آخر ماه که میرسد دیگر تاب و توان گرسنگی نداریم. به سختی هفته آخر را به سر میرسانیم. در این یک ماه بعضی هایمان یکی دو کیلو کم میکنیم و بعضی هایمان حتی زیاد هم میشویم. حالا من هرچه تصاویر را نگاه میکنم حیران تر میشوم.
مغزم نمیتواند هضم کند که انسان چقدر باید گرسنگی بکشد که گوشت بر تنش نماند. نمیدانم چند روز را، چند ماه را، چند مدت را باید گرسنه بگذراند، که از پیکرش فقط استخوان هایی بماند. استخوان هایی که گویی با چاقو گوشت را از آن جدا که هیچ، گویی محو و نابود کرده اند.
متحیرم که چگونه ممکن است انسانی از گرسنگی آب شود تا جایی که وجودش ته بکشد. متحیرم از مردن انسانی از گرسنگی.#غزه #غزه_تموت_جوعاً 23:14 - 24 July 2025