■ آه از توشه کم و راه دور ! ما از استعدادهای عظیم انسان می یابیم که انسان بیشتر از این محدوده هفتاد سال است. انسان برای این زندگی محدود به این همه استعداد نیاز نداشت، همان غرایز فردی و اجتماعی برای رفاه و نظم و عدالت زندگی هفتاد ساله کافی است.
از عظمت استعدادهای انسان ادامه او را می یابیم و چون انسان از بینهایت سرمایه برخورد است پس بینهایت ادامه خواهد داشت.برای بی نهایت راه باید استعدادهایش را بارور کند و پاهای نیرومندی پرورش داد و مرکب بسازد همان طور که برای رسیدن به ماه استعدادهایش را بارور کرد مرکبی تهیه کرد و راه هایی را پشت سرگذاشت
هر کس هر قدر کار بکند و راه برود بالاتر می آید تا ثروت تا قدرت تا ریاست تابهشت آب و نان و بالاتر می آید تا...تا آنجایی که نهایتی ندارد و تا برنمی دارد.این است که علی آن مردِ راه فریادش بلند می شود:«آه من قلّه الزّاد و طول الطّریق» آه از توشه کم و راه دور ...
اگر هدف علی بهشت نان و آب بود و بهشت حوریان که آن توشه ها کم نبود با کمتر از این ها به آن همه می رسند. علی راهی دارد تا بی نهایت و این است که هر چقدر توشه بردارد چیزی نیست و چون هر مقدار در برابر بی نهایت صفر است و هیچ است و کم است.📚#رشد ¹⁰استادعلیصفاییحائری
16:47 - 4 August 2024