احسنت
در رسانهای اسراییل👇----------------------------------------کشورهای خلیج فارس بهشدت متزلزل شدهاند.ایران که به هدف قرار دادن صرفِ پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه بسنده نکرده، هتلها، فرودگاهها و زیرساختهای انرژی کشورهای خلیج فارس را هدف قرار دادهو میگوید اگر رهبران خلیج فارس نتوانند دونالد ترامپ را مهار کنند، تنش را بیش از این تشدید خواهد کرد. شریان حیاتی اقتصادی منطقه، یعنی صادرات نفت و گاز آن، از شرق بهدلیل کنترل ایران بر تنگه هرمز تحت فشار قرار گرفته و از غرب نیز شورشیان حوثی مورد حمایت ایران در یمن، نفتکشهای سعودی را در دریای سرخ هدف قرار میدهند.کشورهای خلیج فارس چگونه باید از این وضعیت عبور کنند؟ برای گفتوگو درباره همه این مسائل، طارق مسعود،مدیر «ابتکار خاورمیانه» مدرسه کندی هاروارد،و دنی سیترینوویچ، که پیشتر رئیس بخش ایران در اطلاعات نظامی اسقاطیل بوده، به من پیوستهاند.او اکنون پژوهشگر ارشد «مؤسسه مطالعات امنیت ملی» مستقر در تلآویو است. دنی، اجازه بده از شما شروع کنم.پیش از آنکه به خلیج فارس بپردازیم، بنبست فعلی اساساً به نظر میرسد این باشد که ایران اصرار دارد فارغ از اینکه ماهیت توافق چه باشد، باید نوعی کنترل ویژه بر تنگه هرمز داشته باشد.ممکن است هزینهای دریافت کند یا نکند، اما این تصمیم باید در اختیار خودش باشد. موضع آمریکا این است که نه، باید دسترسی کاملاً باز، آزاد و بدون مانع وجود داشته باشد.چه کسی اینجا کوتاه خواهد آمد؟از دعوت شما متشکرم. بله، همانطور که گفتید، بنبستی
10 MB
وجود دارد،اما در نهایت فکر نمیکنم ایرانیها از کنترل بر تنگه هرمز صرفنظر کنند، حتی اگر آمریکا تنش را تشدید کند. بنابراین توپ در زمین دولت آمریکاست و عمدتاً به فرایند تصمیمگیری ترامپ، رئیسجمهور ترامپ، بستگی دارد؛به این معنا که در نهایت آمریکا میتواند تنش را تشدید کند، اما هیچکس تضمین نمیکند که ایران تسلیم شود، یا اینکه آمریکا در نهایت میتواند نوعی کنترل بر تنگه را به ایران واگذار کند.قطعاً ایران خواهان این است که دستکم ورودی تنگه را کنترل کند و این چیزی است که ایران در پی آن است. و فکر میکنم واشنگتن باید تصمیم بگیرد که آیا این را بپذیرد و محاصره دریایی را باز کند، یا اینکه فشار بر ایران را ادامه دهد، در حالی که میداند ایران تلافی خواهد کرد.بنابراین فکر میکنم در نهایت، انتخاب سادهای میان پذیرش کنترل ایران بر تنگه یا تشدید درگیری بهسمت جنگی است که هیچکس نمیداند چگونه پایان خواهد یافت، اما قطعاً به تسلیم ایران منجر نخواهد شد.طارق، وقتی به وضعیت خلیج فارس نگاه میکنید،شما در عربستان سعودی بزرگ شدهاید،آنجا را بهخوبی میشناسید و تمام عمرتان آن را مطالعه کردهاید. آنها نوعی الگو داشتند؛ امارات، قطر و بهطور فزایندهای سعودیها، که تقریباً این بود: «به دبی خوش آمدید؛ میدانید، اینجا مثل سوئیس است،امن و باثبات هستید و میتوانید هر کاری که در زمینه تجارت میخواهید انجام دهید.» این جنگ تا چه اندازه کل این ایده را متزلزل کرده است؟ببینید، فکر میکنم بهشدت آن را متزلزل کرده است.اگر به امارات متحده عربی فکر کنید، این کشوری بود که، میدانید، زمانی که من در اواسط دهه ۱۹۸۰ در عربستان
سعودی زندگی میکردم، هیچکس پیشبینی نمیکرد که این کشور به نوعی نماد گشودگی و مدرنیتهای تبدیل شود که امروز شده است. و من دوست دارم بگویم که امارات تقریباً به «سرعت گریز» از خاورمیانه رسیده بود. کشوری بود که بسیاری از مردم فراموش کرده بودند در این منطقه نسبتاً پرآشوب قرار دارد.جایی است که مردم فکر میکردند امن است و مهاجران خارجی زندگی خود را آنجا بنا میکردند.بعد این جنگ به همه یادآوری کرد که این منطقه، همانطور که یکی از مفسران سعودی اخیراً گفت،یک «جنگل» است. جای دشواری است.و مشکل اینجاست.برای مدت طولانی، در همه این کشورها همیشه گروهی از متفکران سیاست خارجی وجود داشتهاند که من آنها را «اردوگاه آمریکایی» مینامم؛ اردوگاهی که معتقد است آینده آنها در گرو روابط نزدیکتر با آمریکاست. و آنها همیشه این استدلال را مطرح میکردند که این منطقه دشوار است.با آوردن آمریکا به منطقه، شرایط کمتر دشوار میشود و منطقه کمتر شبیه یک جنگل خواهد بود.
خب، در این جنگ اخیر، آمریکا اساساً نه عامل نظم، بلکه عامل هرجومرج بوده است. بنابراین کشورهای خلیج فارس واقعاً خود را میان دو بازیگر غیرعقلانی گرفتار میبینند، درست است؟ از یک طرف،این دشمن غیرعقلانی را دارید.اما از طرف دیگر، متحدی دارید که آن هم کاملاً عقلانی به نظر نمیرسد؛ یک روز میگوید ایران را نابود خواهد کرد.روز بعد میگوید:«خب، شاید کنترل تنگه هرمز را میان دونالد ترامپ و ملاها تقسیم کنیم.» در نتیجه،آنها به این نتیجه رسیدهاند که باید ترتیبات دیگری اتخاذ کنند و برای آیندهای برنامهریزی کنند که در آن آمریکا واقعاً تضمینهای امنیتی در اختیارشان نخواهد گذاشت.کشورهای خلیج فارس درباره نحوه انجام این کار دیدگاههای متفاوتی دارند، اما همه آنها به یک نظم پس از جنگ نگاه میکنند که در آن مجبور خواهند بود کارهای بسیار بیشتری را خودشان انجام دهند.یک نظم خلیج فارسِ پساآمریکایی.بله، یک جهان پساآمریکایی.
01:39 - 10 August 2026