شکاف میان توانمندی در صنایع راهبردی و دفاعی با ناکارآمدی در صنعت خودرو، نشاندهنده یک تناقض ساختاری است، نه فقدان دانش فنی. دستاوردهای تکنولوژیک در حوزههای فوقپیشرفته ثابت میکند که پتانسیل مهندسی برای رقابت با برندهای تراز اول جهانی وجود دارد؛ اما سدِ بزرگ این مسیر، مدل “اقتصاد ذینفعمحور” و
ساختار انحصاری است که به نام صیانت از اشتغال، نوآوری را به گروگان گرفته است. آزادسازی بازار و گذار از حمایتگراییِ رانتی به سمت رقابتپذیری بینالمللی، تنها راه تبدیل ایران به هاب صنعتی منطقه است. ایجاد یک اکوسیستم شفاف و غیرانحصاری، نه تنها مانع مهاجرت نخبگان میشود، بلکه با جذب سرمایه و استعدادهای
جهانی، تولید ملی را از یک کالای تحمیلی به یک برند مطلوب در بازارهای صادراتی بدل خواهد کرد
22:08 - 16 September 2026