بند ۲: «استمرار کنترل ایران بر تنگه هرمز»این بند از اساس اشتباه محض است.شاید برایتان سوال پیش بیاید که چرا؟دلیل:کدام کشور برای آبهای سرزمینی خودش اجازه میگیرد؟تنگه هرمز در داخل آبهای سرزمینی ایران قرار دارد. هیچ کشوری در جهان نمیآید برای کنترل خاک، هوا و آبی که تحت حاکمیتش است
از دشمن یا همسایه «رسمیتخواهی» کند. مطرح کردن این حق مسلم به عنوان یک «بند چانهزنی» یعنی پذیرش این دروغ بزرگ که گویا دیگران در این باره حق دارند اظهارنظر کنند. این موضوع هیچ ربطی به آمریکا، به فلان کشور اروپایی و به تمام ۲۰۵ کشور جهان ربطی ندارد.
تبدیل حق مطلق به ابزار معامله، خطای راهبردی استبا گنجاندن این حق در ذیل «طرح صلح»، به جهان این سیگنال غلط مخابره میشود که ایران حاضر است در ازای گرفتن امتیاز در جبهههای دیگر (مثل رفع تحریم)، از حاکمیت خود بر تنگه کوتاه بیاید.این یک خطای نابخشودنی است. حاکمیت بر تنگه هرمز،
دقیقاً مثل حاکمیت بر تبریز و کردستان، خط قرمز ماست و روی میز کسی نیست.
در آخر حماقت ۴۷ ساله باید با قاطعیت جبران شود: ۴۷ سال «بزرگواری» یا به تعبیر خودمانی «حماقت استراتژیک» در عبور و مرور رایگان و آسان از این #تنگه باعث شده این حق خاک بخورد. حالا وقت جبران است، اما نه با «مطرح کردن» آن در یک دادوستد سیاسی. وقت آن رسیده ایران بدون هیچ گونه نظر سنجی از جامعه جهانی ، از #تنگه_هرمز اقتصاد سازی کند، پترو-ریال را به جای دلار در معاملات عبوری تثبیت کند و با قاطعیت تمام تحقیرهای گذشته را از همین گلوگاه تلافی کند.پس باید تعارف ایرانی خود را دفن کنیم چراکه حاکمیت بر تنگه هرمز نه نیاز به مذاکره دارد و نه به گدایی تضمین رسمیت، از غرب بند ۱: «آمریکا به طور اصولی متعهد به تضمین عدم تجاوز شود»این بند براساس سوابق تاریخی مورد بررسی قرار میدهیم:۱. سابقه تاریخی نقض عهد (برجام)آمریکا در برجام نیز متعهد به رفع تحریم و عدم اخلال در منافع اقتصادی ایران شد، اما ترامپ در ۲۰۱۸ به راحتی از آن خارج شد. وقتی آمریکا حتی یک «توافق هستهای»
Show this thread
22:31 - 10 May 2026