رهبر شهید از همان سالهای نوجوانی و جوانی دلدادهی کوه بود. عشق به طبیعت و سکوت بلندای آن، او را بارها و بارها به دامنهها و ارتفاعات کشانده بود. کوهنوردی برای ایشان از نوع فنّی و ورزشی نبود؛
بیشتر رنگ روحیه و خلوت داشت — نوعی کوهپیمایی برای پیادهروی، تأمل و رهایی از هیاهوی زمین. در روزگاری که هنوز نشانی از مسئولیتهای سنگین نبود، گاهی تصمیم میگرفتند چند روزی را در دل کوهستان بگذرانند.
سه، چهار روز ـ و گاهی نزدیک به یک هفته ـ شب و روز را در مسیرهای ناهموار میپیمودند، در آغوش نسیم و آوای پرندگان صبحگاهی. غذا ساده بود، پناهگاه سنگی و آسمان، سقف خواب شبانه؛ اما همان لحظهها برای ایشان دنیایی از آرامش و اندیشه به همراه داشت.
سالها بعد، هنگام یکی از کوهپیماییها در شهریور ۱۳۷۵، خبرنگار صدا و سیما از ایشان درباره این علاقه پرسید. با لبخندی آرام گفتند: «من از جوانی کوهنوردی را دوست میداشتم و از همان ایام به کوه میرفتم.
البته نمیتوان به این کار کوهنوردی فنّی گفت، بیشتر نوعی کوهپیمایی است.» در میان صخرهها و مسیرهای سنگی، میشد ردّ پای انسانی را یافت که همواره به طبیعت عشق میورزید و در سکوت بلندای کوه، جایگاه آرامش و تفکر را میجست.
دفتر حفظ و نشر آثار رهبر شهید انقلاب اسلامی — حضرت آیت الله العظمی سید علی خامنه ای
16:05 - 15 April 2026
2 Quote posts
695 Views