قضایا، کمتر از یک دهه پس از رحلت پیغمبر شروع شد. ابتدا سابقهداران اسلام - اعم از صحابه و یاران و کسانى که در جنگهاى زمان پیغمبر شرکت کرده بودند - از امتیازات برخوردار شدند، که بهرهمندىِ مالىِ بیشتر از بیتالمال، یکى از آن امتیازات بود. چنین عنوان شده بود که تساوى آنها با سایرین درست نیست و...
درست نیست و نمىتوان آنها را با دیگران یکسان دانست! این، خشتِ اوّل بود. حرکتهاى منجر به انحراف، این گونه از نقطهى کمى آغاز مىشود و سپس هر قدمى، قدم بعدى را سرعت بیشترى مىبخشد. انحرافات، از همین نقطه شروع شد، تا به اواسط دوران عثمان رسید. در دوران خلیفهى سوم، وضعیت به گونهاى شد که برجستگان
صحابهى پیغمبر، جزو بزرگترین سرمایهداران زمان خود محسوب مىشدند! یعنى همین صحابهى عالىمقام که اسمهایشان معروف است - «طلحه»، «زبیر»، «سعدبنابىوقّاص» و غیره - این بزرگان، که هر کدام یک کتاب قطور سابقهى افتخارات در «بدر» و «حُنین» و «اُحد» داشتند، در ردیف اوّل سرمایهداران اسلام قرار گرفتند.
00:27 - 19 June 2024