آنچه احتمالاً در روزهای آینده میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا، و گویا در ژنو، به امضای طرفین میرسد، «یادداشت تفاهم است. یادداشت تفاهم الزامآور نیست و تنها بیانگر وعده طرفین برای ادامه مذاکرات و رسیدن به توافق است. چیزی شبیه به قولوقرار از سر حسننیت است نه بیشتر.بنظر میرسد طرفین، هر دو، به این هیاهو نیاز دارند. ترامپ نیاز دارد تا با جنجال رسانهای- سیاسی مدعی پیروزی شود و در بازار داخلی آرامش ایجاد کند. جمهوری اسلامی نیاز دارد تا حرکات ایذایی نظامی آمریکا را بطور موقت، هرچند کوتاهمدت، متوقف کند و به وضع داخلی خود، از نظر سیاسی و اقتصادی، سروسامانی دهد.فاصله میان خواستهای طرفین آنقدر عمیق است که تصور نمیکنم از طریق مذاکره امکان رسیدن به یک توافق معتبر و الزامآور ممکن باشد. و تصور نمیکنم جمهوری اسلامی از خواستهای خود عقبنشینی کند مگر در وضعیت تسلیم بدونقیدوشرط ناشی از شکست نظامی. حتماً در میان بخشی از گردانندگان کنونی نظام تمایل به رسیدن به توافق پایدار با آمریکا وجود دارد ولی به دو دلیل، که پیشتر به تفصیل توضیح دادهام، امکان تحقق آن وجود ندارد: اول، فقدان شخصیت کاریزماتیکی که بتواند چنین توافقی را تئوریزه کند و به «هسته سخت» بقبولاند. گفتم که چنین کاری تنها از آیتالله خامنهای برمیآمد و البته برای او نیز کار آسانی نبود و با چالشهای جدی مواجه میشد. دوم، در میان گردانندگان نظام اجماع وجود ندارد و نیروهای هوادار ادامه نزاع با آمریکا و مخالف توافق قدرتمندتر بوده و دست برتر دارند.
16:53 - 12 June 2026
5 Reactions
268 Views