هستی و زندگی، هیچ صاحب اختیار و مالک و معبودی جز خدواند سبحان ندارند و نقش انسان در زندگی، نقش جانشینی و امانت‌داری است و هر رابطه‌ای که بین انسان و طبیعت برقرار شود، در اصل و جوهر خود رابطه‌ای مالکانه بین مالک و مملوک به شمار نمی‌رود، بلکه این رابطه در حقیقت،نسبت بین امانت‌دار و امانت‌داده شده است.
همچنین هر رابطه‌ای که بین انسان و دیگر انسان‌ها با هر جایگاه اجتماعی که دو طرف رابطه داشته باشند، برقرار شود، رابطه سیادت یا الوهیت یا مالکیت نیست، بلکه رابطه استخلاف و هم‌کنشی (تاثیر متقابل) است و هریک از دو طرف این رابطه فقط متناسب با مقدار انجام وظایف این خلافت، بر دیگری تاثیر می‌گذارد.
18:47 - 22 May 2025
84 Views