آدمای قدیمی مخصوصا خانمای مهربون وقتی می‌رن تمام خاطرات کودکی مارو دوباره زنده می‌کنن و با خودشون می‌برن.امروز خبر رفتن عزیزی رو بهم دادن که برامون مثل مادربزرگ بود. روی پاشون نشستیم و باهاشون بزرگ شدیم.و چقدر عجیب که خاطرات بچگیم واضح یادم افتاد.ممنون می‌شم صلواتی برای آرامش روحشون عنایت کنین.
