الان ساعت سه شبه اینا رو مینویسم که یادم بمونه...ده ساله که گم کردم اصل خودمو یادم رفته بود کدوم استعدادم اصلیه کجا چشمام برق میزد.من استعداد های زیادی دارم همشم متوسط هست نخبه و نابغه مطمئن نیستم باشم اما چند روز بعد اینکه موقع نگاه کردن به کدای فرانت اند تمرینی برادر شوهرم چشمام برق زد. #موقت
ذوق کردم. با دقت و ذوق و شوق خط به خطشو خوندم دقیقا روزی که خیلی بد بهم گذشت و داشت اشکم درمیومد کلافه بودم از اینکه چرا نمیدونم میخوام با زندگیم چی کار کنم یادم اومد.
میدونین من همه جور فیلم و انیمیشنی میبینم بین اینا انیمه ای رو دیدم که درمورد یه دختر داروساز بود و واقعا دوستش داشتم با اینکه که یکسری حواشی واقعا ناخوشایند داشت اما علاقه به این انیمه آینه ای بود از خودم و چیزی که میخواستم باشم.
جذابیت اصلیشو بعدا میگم جذابیت دومش برام عشق بود اما جذابیت اصلی خود کاراکتر دختره بود اینکه وقتی بحث دارو سازی میشد چشماش برق میزد عین پیشی میشد . خیلی زیبا این علاقه رو به تصویر میکشید و من خیلی وقتا موقع دیدنش به این فکر کردم که کاش منم چنین چیزی داشتم میدونستم میخوام به چی برسم....
و راستش الان میفهمم با ۳۲ سال سن بعد ده سال دوری چقدر به علوم کامپیوتر برنامه نویسی علاقه دارم اگر دخترای دیگه توی طلافروشی و لباسفروشی زمان رو گم میکنن و هر چی میگردن خسته نمیشن برعکس شارژ میشن من پاساژ چهارسو برام اینطوریه.
اینکه چرا رهاش کردم دیکتاتوری عده ای که ادعای آزادیشون میشد اما بر خلاف توانایی هام چون مثلشون لباس نمی پوشیدم و فکر نمیکردم بایکوتم میکردن. مذهبیا معمولا نیروی مرد مد نظرشون بود کمتر خانما رو استخدام میکردن . و من برای اینکه فرصت شغلی مناسب داشته باشم طراح گرافیک شدم. لذت بخشه اما نه به قدر این.
شایدم دلیل دیگه اش این بود که فکر میکردم شاید شایسته نباشه به عنوان یه مذهبی اینقدر علاقه به تکنولوژی های روز داشته باشم. اما امروز اینکه چقدر افراد مخالف مثل منو خار چشمشون میدونن منو به این نتیجه میرسونه ورود توی تخصص های اینطوری به عنوان یه مذهبی چقدر مهمه.
04:07 - 11 November 2026
19 Views