ما به خاطر هيچ و پوچ و بدون محاسبه و اندازه گيرى، از صبح تا شام خود را به خدايانى سپردهايم و از محركهايى الهام مىگيريم. به خاطر حرفها و وسوسه هايى مىميريم و زندگى مىكنيم كه در برابر سنجش و نقد ما به مسخره و طنز بدل مىشوند.📚از معرفت دينى تا حكومت دينى، ص 30#استاد_علی_صفایی_حائری