یکی از نشانه‌های ضعف در سیاست‌گذاری رسانه‌ای، کنار گذاشتن تدریجی آثار راهبردی و هویت‌ساز از آنتن اصلی، با برچسب‌هایی مانند «تکراری بودن» است؛ در حالی‌که همین معیار درباره بسیاری از مجموعه‌های #معمولی و صرفاً سرگرم‌کننده اعمال نمی‌شود.
نمونه روشن این مسئله، نوع مواجهه با سریال‌هایی همچون #مختارنامه و #فرستاده است؛ آثاری برخوردار از ظرفیت‌های مهم فرهنگی، تاریخی و دینی که به‌جای بهره‌برداری مؤثر در شبکه‌های اصلی، به‌ویژه در مناسبت‌های مرتبط، به پخش محدود، کم‌اثر و در ساعات کم‌مخاطب سپرده می‌شوند.
در مقابل، برخی مجموعه‌های غیرراهبردی بارها و در بهترین ساعات، پخش و بازپخش می‌شوند؛ بی‌آنکه حساسیت مشابهی نسبت به #تکرار آن‌ها وجود داشته باشد. این دوگانگی بیش از آنکه یک تصمیم ساده کنداکتوری باشد، نشانه اثرپذیری از فضاسازی‌های رسانه‌ای و عقب‌نشینی در برابر برچسب‌زنی‌های ساختگی است.
#رسانه_ملی اگر نسبت به سرمایه‌های فرهنگی خود بی‌اعتنا باشد، میدان روایت را به دیگران واگذار می‌کند. آثار راهبردی مذهبی و تاریخی نباید قربانی ملاحظات سطحی، محافظه‌کاری رسانه‌ای یا فشارهای بیرونی شوند.
06:52 - 21 June 2026
0 Views