بخش عمده‌ای از صادرات غیرنفتی ایران (مانند محصولات پتروشیمی، فولاد و مواد معدنی) در واقع «شبه‌دولتی» یا «خصولتی» هستند.این صنایع از منابع ملی کشور استفاده می‌کنند:خوراک گاز و سوخت ارزان‌قیمت (یارانه‌ای) دریافت می‌کنند.از معادن ملی و منابع انرژی (برق و آب) کشور با تعرفه‌های ناچیز استفاده می‌کنند
نیروی کار و هزینه‌های جاری آن‌ها به «ریال» است، اما درآمد آن‌ها به «دلار».بنابراین، ارز حاصل از صادرات این صنایع متعلق به کل جامعه و حاکمیت است و این شرکت‌ها حق ندارند ارز خود را در بازارهایی مثل بازار ثانویه، نیما (بخش توافقی) یا بازار آزاد به بالاترین قیمت
بفروشند تا سودهای کلان ریالی (ناشی از تسعیر ارز) کسب کنند؛ چرا که این کار مستقیماً باعث افزایش نرخ ارز در بازار و ایجاد موج‌های تورمی بعدی می‌شود.
19:46 - 29 July 2026