📌آسمان به تیرگی می زند. باران، شیشه عینکم را خیس می کند و دیدن سخت می شود. بند کلاش را روی شانه جابجا می کنم. تازه تور را تحویل داده ایم و مثل هر شب آمده ایم سر خیابان اصلی. نگاهم بی هدف می رود تا انتهای خیابان. هنوز کسی نیامده.باد تندی شاخه های درختان را تکان می دهد. می کشم کنار دیوار. باران
شدت می گیرد و قطرات درشت آن، گیج و بی هدف خود را به همه جا می کوبند. کنار جدول، آب راه می گیرد و هراسان به طرف پایینِ خیابان می دود.دو دختر کوچک پرچمهایشان را تکان می دهند و با مادر به سمت میدان می روند. چترِ مادر کوچک است و نمی تواند هر سه را از باران حفظ کند. رنگ صورتی براق کوله دخترها که
زیر باران براق تر هم شده، توی چشم می زند. تهِ دلم خالی می شود. انبوهی از کوله های صورتی سوخته و پاره و خون آلود، می آید جلوی چشمم. دستهای کوچکی را می بینم که از لابه لای کوله ها بیرون آمده و از انگشتهای سفید و نازکشان خون می چکد.کوله دختر من هم صورتی است...چقدر باران خوب است. هیچ کس
زیر باران نمی فهمد که داری گریه می کنی. از پشت لایه های اشک و باران، به مادر نگاه می کنم که دنبال دخترها می دود تا بتواند چتر را روی سر آنها بگیرد.کم کم خیابان شلوغ می شود. مردم مثل هر شب راه افتادند و دارند به طرف میدان می روند. انگار نه انگار که هوا سرد است.انگار نه انگار که باران دیوانه وار
خودش را به در و دیوار می کوبد.از بالای ابرها صدای هواپیما می آید.بعد از چند ثانیه، صدای دو انفجار شدید به گوش می رسد. بعضی توجه نمی کنند. بعضی هم نیم نگاهی به آسمان می اندازند و به راه خود ادامه می دهند.زن و مرد جوانی که روی کالسکه بچه شان پلاستیک کشیده اند، از جلویم عبور می کنند. مرد برایم دست
20:09 - 28 March 2026