این کامنت زیر یه پست مشابه این یه جا دیدم، به نظرم یه شرح حال دقیق از هممون بود.حتی اگه تو ظاهر هم به زندگی عادی برگردیم ولی سنگینی این غم همیشه گوشه قلبمون خواهد موند.
همون زمانا یه جا خوندم: «اونایی ک میگن به زندگی عادی برگشتید,غم ازدست دادن یه عزیز نزدیک رو تجربه نکردن و نمیدونن سوگ چیهداری درس میخونی کار میکنی,آشپزی میکنی,مهمونی میری, میشینه روبه روت و بهت نگاه میکنه.چیزیه که ازش عبور نمیکنی, همراهش زندگی میکنی»همین باعث شد پاشم ادامه بدمو همزمان سوگوار باشم